POKÓJ
To nie najlepsza pora. Oddzwonię później, dobra?
Tak, w szczerym polu.
Mamo, znowu pytasz o to samo.
Już ci mówiłam, gdzie to jest.
W stanie Nowy Jork, niedaleko Springwell.
Nie.
Nie, to nie jest ruina. Wymaga jedynie drobnego remontu.
Ucałuj ją ode mnie.
Musimy się rozpakować. Obiecuję, że oddzwonię, dobrze?
Pa, mamo. Buziaki.
- Kiedy mamusia zaszczyci nas wizytą? - Nie rób sobie nadziei.
Robaczku.
Chodź do mnie.
Będzie dobrze.
Obiecuję.
Zobacz.
- Dom. - Tak.
Nasz dom.
Kate!
W porządku, już idę.
Kate?
Oszalałaś? O mało nie dostałem zawału.
Co robisz? Mówiłem, że to ogarnę.
- W przyszłym miesiącu? - Co to miało znaczyć?
Liczy się tylko malowanie, reszta cię nie obchodzi.
Co?
- To nie był zarzut. - Przestań.
Ty na poważnie?
Że też musiałam zakochać się w artyście.
Tylko nie mów, że mamusia nie ostrzegała.
Tak jest szybciej. Przepraszam.
Co się dzieje?
Szlag.
Dzwonię po elektryka.
Zrobiliśmy to.
Ty zostaniesz wielkim malarzem, a ja idealną kurą domową.
Zmienię się w tłustą krowę.
- I tak będę cię kochać. - Jasne.
Mógłbyś zapuścić dłuższą brodę.
Wszyscy genialni artyści je nosili.
Co?
- Ale z ciebie wypłoch. - Wcale nie.
Wiem wszystko o życiu w dziczy.
- Tak? - Tak.
Jakby Belgia była jakąś dziką krainą.
Produkujemy tysiąc różnych gatunków piw.
A to chyba jest dosyć dzikie.
Boże, w co ja się wpakowałam?
Utknęłam tutaj z mieszczuchem.
Chodź do mnie, ty wiejska dziewucho.
- Ja ci dam wiejską dziewuchę. - Dasz mi? No to daj.
Musisz się przełamać i zrobić pierwszy krok.
Wiem.
No to zrób.
Skarbie.
- Mamy jakiś plan tego domu? - Chyba tak.
- Co tam, Andre? - Przejdę od razu do rzeczy.
Nie mam lepszej tłumaczki, a potrzebuję to na wczoraj.
- Schlebiać to potrafisz. - Wiem, że dużo wymagam.
Ale mało płacisz.
Dwa tygodnie?
Nie wyrobię się w tyle.
Potrzebuję więcej czasu, a nie pieniędzy.
Sama nie wiem.
Matt?
Przysłali elektryka.
Jezu.
To tutaj.
- Matko jedyna. - Wiem.
Co?
To jest starsze od mojej babci.
- I z tego powodu te skoki napięcia? - Możliwe.
Da się coś z tym zrobić?
Jak żyję, czegoś takiego nie widziałem.
Nie jesteście stąd, co?
Właśnie przeprowadziliśmy się z Nowego Jorku.
- A wcześniej? - Europa.
Zdziwiłem się, gdy usłyszałem, że ktoś w końcu kupił tę ruderę.
Chociaż to było dawno temu.
Co takiego?
Poprzedni właściciele zostali zamordowani w tym domu.
Cholera, nie wiedzieliście?
Na waszym miejscu bym tego nie ruszał.
Ale w wolnej chwili dostarczę kosztorys. Powodzenia.
SPRINGWELL MORDERSTWO W DOMU
„Krwawy dom. Brutalna rzeź w hrabstwie Carroll”.
„Wczoraj rano w pobliżu Durham odkryto ciała dwóch osób.
Na zwłoki Paula i Medeline Shaefferów natknął się Robert Korby”.
ZABÓJCA ZE SPRINGWELL SCHWYTANY!
„Do tej pory nie ustalono tożsamości podejrzanego”.
Boże, przydałaby się następna flacha.
Matt?
Skąd to wszystko masz?
Skarbie!
Van Gogh, oryginał z 1889 roku.
Tak, jasne.
„Jabłka” Paula Cézanne'a.
Jesteś naćpany, czy co?
Możliwe.
Kochanie, czego najbardziej pragniesz?
Niczego. Może lepszej pracy?
Musisz nazwać rzecz po imieniu. To musi być coś konkretnego.
Proszę, zrób to dla mnie.
Chcę tysiąc dolarów.
Że też na to nie wpadłem.
Nie są fałszywe?
A wyglądają na fałszywe?
Gdzie je znalazłeś?
Tutaj.
Skąd się tu wzięły?
Tak jak pozostałe rzeczy, po prostu się zjawiły.
Dobra, sprawdźmy cię. A co, jeśli poproszę o więcej?
- Śmiało. - Dziesięć tysięcy?
- Poproś o sto tysięcy. - A czemu nie milion?
Poproś.
No dobra.
Chcę milion dolarów.
To mnie przeraża.
Wiem, ale cieszmy się chwilą.
- Mam złe przeczucia. - Robaczku, daj spokój.
Tylko tak...
dla hecy.
Chodź.
Zabawimy się.
Chcę najlepszego szampana na świecie.
Dużo szampana.
Świetna zabawa.
Chcę dużo więcej pieniędzy!
Pieniędzy!
Chcę być księżniczką.
Właśnie wynagrodziłam sobie błyskotliwą karierę tłumacza.
I za to cię kocham.
Czy to kawior?
Bieługa, moja droga. Najlepszy z kawiorów.
Ale jesteś zachłanna.
Jak to działa?
Co mam odpowiedzieć? To jest jak... sam nie wiem.
Komputer?
Nieważne jak, ważne, że działa.
Tylko że komputer może złapać wirusa.
Bóg jest wszędzie.
Chryste.
Oszaleję.
Nie zastanawiaj się dwa razy, oto moja jedyna rada.
Kate?
Gdzie twój naszyjnik?
Nie wiem.
Zresztą to był tylko wymysł.
Zawsze mogę prosić o następny.
I następny...
I następny!
- Nie otwieraj. - Co?
- Żadnego podglądania. - Coś taki tajemniczy?
Idziemy.
Otwórz.
Spróbujemy znowu.
Pamiętaj, co powiedzieli lekarze.
Nic ci nie dolega.
Mnie też nic nie dolega.
Możemy mieć dzieci.
Ci lekarze...
nie mają pojęcia, o czym mówią.
Próbowaliśmy już dwa razy.
Żadne nie przeżyło.
Nie pamiętasz?
To spotyka miliony par.
To spotkało nas.
Mnie.
Więcej tego nie zrobię.
Kate.
Jadę się przejechać.
Kate?
Czyje to dziecko?
To chłopczyk.
Co ty odpierdalasz?
- Przecież sam chciałeś. - Ale nie w ten sposób.
- Nie ma innego sposobu. - Jest.
- Nie dla nas. - Możemy znowu spróbować.
- Żeby znowu się nie udało? - Tego nie wiesz.
- Znalazłam drogę na skróty. - Na skróty? Czyś ty...
Do reszty oszalałaś?
Wykorzystałaś pokój, żeby zrobić bobasa.
Tak, wykorzystałam.
To teraz zrób, co trzeba.
O co ci chodzi?
Dobrze wiesz, o co. Nie możemy go zatrzymać.
Bądź poważna.
Kate, nie możesz...
Kate.
To jest chore.
Chodź.
Powiedz coś.
Nie wiem co.
Cokolwiek.
Powiedz...
że chcesz, żeby dziecko zniknęło.
W porządku. Ja to powiem.
Zrób coś!
Niby co? Jest środek nocy.
To idź do pokoju!
Chcę butelkę mleka.
Dziękuję.
Nie mógł się doczekać.
Jak ty to...
Nie wiem, to po prostu działa.
KRWAWY ZABÓJCA WCIĄŻ NIEZIDENTYFIKOWANY
TEN POKÓJ ZMUSIŁ MNIE DO TEGO
ZABÓJCA SKAZANY NA DOŻYWOCIE W SZPITALU PSYCHIATRYCZNYM
- Tak? - Dzień dobry.
- Z kim chciałby pan się zobaczyć? - To bezimienny.
Chce pan odwiedzić bezimiennego? Tego bezimiennego?
- A dużo ich tu macie? - Tylko jednego.
Więc w czym problem?
Przed wizytą na oddziale psychiatrycznym
trzeba dostać się na listę odwiedzających.
Bezimienny takiej nie ma.
Nikt go nie odwiedził przez 45 lat?
Dziennikarze.
Jest pan nim?
Jasne.
Nie jesteś żadnym dziennikarzem.
Nazywam się Matt DeWitt.
Mieszkam w tym domu koło Springwell.
Długo na to czekałem.
Na ciebie.
I jak ci się tam podoba?
Wiesz coś o tym?
Dobrze się bawisz?
Powiedz.
Ekstra ciuchy.
Super żarcie.
Jakieś świecidełka, trochę kasy?
Może jakaś dupa?
- Czego chcesz? - Dlaczego zabiłeś Shaefferów?
Bo to było jedyne wyjście.
Muszę wiedzieć.
Posłuchaj mojej rady.
Olej ten pokój.
Wiej z tego domu, póki nie jest jeszcze za późno.
Ale nie masz zamiaru, co?
Znam ten typ.
- Jaki typ? - Uzależnionych od potrzeb.
Pragniesz wszystkiego coraz bardziej, aż w końcu...
umrzesz.
- A ty jesteś inny? - O tak.
Nawet nie wyobrażasz sobie jak bardzo.
Zbliż się, coś ci powiem.
Groźniejszy od tego, który nie może dostać tego, czego chce...
jest tylko ten, który może dostać wszystko.
Czterdzieści dolarów.
Tak, kruszynko.
Już dobrze.
Idziemy zobaczyć.
Zobaczmy, co się dzieje.
Przestań!
Chcesz wystraszyć dziecko?
Próbuję ogarnąć, jak to działa.
Nagle stało się to takie pilne?
Dla mnie tak.
Dokąd idziesz?
- Na powietrze. - Nie.
To niebezpieczne.
- Co ty bredzisz? - Kate.
Uwierz mi.
- Są ku temu powody. - Jakie powody?
Matt. Jakie powody?
Spójrz na siebie.
Matt!
- Wiesz, co się dzieje, prawda? - Niezupełnie.
Ale coś wiesz.
Jest taki jeden.
Wie o pokóju.
Kto?
- Pan Bezimienny. - Bardzo śmieszne!
- Dajmy sobie spokój. - Matt, proszę.
Chodzi o to, że...
Pokój tworzy różne rzeczy, tak?
Działa jak jakaś gigantyczna drukarka 3D.
Drukuje rzeczy.
Ale jest jeden warunek.
Nie można niczego wynieść na zewnątrz.
- A jeśli coś wyniesiesz... - Zestarzeje się?
I obróci w proch.
Ale dziecko nie jest rzeczą.
Właśnie że jest.
Jest rzeczą zrobioną z krwi i kości.
I duszy.
Cześć.
Już dobrze.
Nie bój się.
Skup się.
Tom i Katie...
Tom i Katie jadą na kemping.
- Dobrze. - Co to jest kemping?
To takie miejsce pod namiot w czasie wakacji.
- Mogę jechać na kemping? - Nie.
Bo nie możesz wychodzić z domu.
Jesteś chory, kochanie.
Nie czuję się chory, nie mam zarazków.
Bo jesteś w tym domu.
On cię chroni.
Ale gdy z niego wyjdziesz, zarazki cię dopadną.
- A w domu są jakieś zarazki? - Tylko te dobre.
- Chcę wyjechać na kemping. - Zobaczymy.
O rany, mówi Katie.
Zapomniałam zabrać kąpielowego...
Czubka.
- Nie ma czegoś takiego. - Jest.
Jak wrzucisz czubka do wanny, wyjdzie czubek kąpielowy.
Nie mam nastroju na żarty.
To jest „P”, więc to jest kąpielowy...
Czubek.
To jest czepek... Czepek kąpielowy.
- Powtórz. - Czubek kąpielowy.
- Dosyć. - Czubek, czubek.
- Przestań. - Czubek, czubek.
- W tej chwili przestań! - Czubek!
Czubek!
Idź to pozbierać.
Natychmiast, Shane!
Shane.
Śniadanie.
Jedz.
Zjedz jajka.
Shane, wracaj do stołu i dokończ śniadanie.
Już.
Matt, przesyłka.
Shane!
Co cię napadło?
- Pytam! - Co się stało?
Już dobrze. Chodź.
- Nie zrobię tego. - Nie podoba ci się?
Możesz odejść w każdej chwili!
Przestań, proszę.
Zepsujesz sobie zęby.
Kocham cię.
A ty mnie kochasz?
Oczywiście, że tak.
Mogę z tobą spać?
Chcę z tobą zostać na zawsze. A ty ze mną?
Oczywiście, że tak.
Oczywiście.
Chodź do mnie.
Co ty tu robisz?
Co się stało?
Jak długo jeszcze będziesz bawił się w pustelnika?
Mówiłem, żeby tu nie wchodził. To mój pokój.
O co ci chodzi? Przecież to jeszcze dziecko.
To nie dziecko, to wymysł.
Mam już, kurwa, dosyć tych rozmów.
- Kate. - Co?
- Ty to zrobiłaś? - Która godzina?
- Ty? - Nie.
Shane.
Ty to zrobiłeś?
Niesamowite.
Matt!
O co ci chodzi?
Przestań!
Nie waż się tam wchodzić, zrozumiano?
Zostaw go.
Przepraszam, mamusiu.
Wy też tak robicie. To nie jest prawdziwe podwórko.
Tam nie ma zarazków.
Nie zabronisz nam tam wchodzić.
No to zobaczymy.
On się tylko bawił, nie robił niczego złego.
Przeszkadza ci, że jest bystry?
Że jest mądrzejszy od nas?
Chodzi o to, że może sobie uroić, nie wiem...
Smoka.
I nagle smok pojawi się w naszym domu.
Albo całe stado smoków.
- Boisz się go? - Oczywiście.
- I ty też powinnaś. - Ale to tylko dziecko.
Dlatego nie panuje nad emocjami.
Może się na ciebie wkurzyć, bo wyłączyłaś telewizor.
Może zechce zrobić coś złego tobie albo mnie.
Albo nam obojgu.
Nie dam mu takiej okazji.
- I powinnaś... - Halo?
- Cześć, mały. - Tak?
Kto mówi?
- Kto ci pozwolił odebrać? - Skąd masz ten numer?
- Kto to? - Mówi, że nazywa się...
Bezimienny.
Nie dzwoń tutaj, rozumiesz?
Zrobiłeś sobie dzieciaka. Miły chłopak.
Prosiłeś o niego?
- Kto prosił? - Moja żona.
Co cię łączy z tym pokojem?
Matka mi go pokazała. Następne pytanie.
Można jakoś zatrzymać proces starzenia?
Pytasz, czy można coś wynieść, żeby nie obróciło się to w proch?
Tak.
Jest sposób, ale nie chcesz go poznać.
- Muszę go poznać. - Znasz zasadę.
Nic, co tam powstało, nie przetrwa na zewnątrz.
Wiesz o tym, tak?
Nieprawda.
Powiedz mi, jaka jest cena wolności?
- Nie pora na zagadki. - Jaka jest cena?
Nie wiem.
Bóg musi umrzeć, rzecz jasna.
Nie czytałeś Nietzschego?
Żeby człowiek stał się wolny, jego stwórca musi umrzeć.
Taki jest po prostu...
naturalny porządek.
- Dzieci powinny przeżyć rodziców. - Nie rozumiem.
Chyba jednak rozumiesz, Matt.
Pomyśl.
Matt, jeśli twoja żona umrze,
dziecko stworzone w pokoju, stanie się częścią tego świata.
Wtedy może żyć,
kochać i...
starzeć się jak wszyscy.
Można je...
wysłać do psychiatryka
na resztę życia.
Ty też jesteś wymysłem.
- Dlatego ich zabiłeś. - Prawda jest taka,
że sami chcieli, bym przeżył.
Więc wiedzieli, że muszą umrzeć.
Najpierw matka zabiła ojca, a potem zmusiła mnie...
To było dosyć przykre.
Ale mam do ciebie pytanie.
Co ty zrobisz?
Zabijesz dziecko, żeby ocalić żonę?
Czy zabijesz żonę, żeby ocalić dziecko?
Kate?
Kate, bardzo się niepokoję.
Zadzwoń do mnie.
A najlepiej wróć do domu.
Cześć, tu Kate. Zostaw wiadomość.
Kurwa!
Gdzie jest mama?
Nie wiem.
Kiedy wróci?
Nie wiem.
Niczego nie wiesz.
Zgadza się.
Co to jest wymysł?
Powiedziałeś mamie, że jestem wymysłem. To coś złego?
Nie, to nic takiego.
Zapomnij o tym i jedz.
Nie jesteś moim tatą.
Chociaż w tym się zgadzamy.
Gdzie on jest? Gdzie jest mój prawdziwy tata?
Co mu zrobiłeś?
Gdzie mój prawdziwy tata? Powiedz, gdzie on jest.
- Powiedz mi, gdzie on jest! - Słuchaj no.
Nie masz taty.
Nie masz też żadnej mamy.
Kate nie jest twoją mamą.
- Właśnie że jest. - Nie jest.
A ty nie jesteś prawdziwym dzieckiem.
Chcesz wiedzieć, co to wymysł?
To coś, co nie jest prawdziwe.
Tak jak ty.
Wiesz, dlaczego nie wolno ci wychodzić?
Zarazki to wymówka.
Kiedy stąd wyjdziesz, to błyskawicznie się zestarzejesz,
aż w końcu zostanie z ciebie kupa pyłu.
To jest prawdziwy powód.
Kłamiesz!
Nie wierzysz?
Puszczaj!
Nie!
Wyłaź.
Zobaczysz, co się stanie.
Wyłaź!
Pamiętasz coś więcej, niż ostatnie trzy miesiące?
Masz jakieś wspomnienia spoza tego domu?
Obchodziłeś kiedyś jakieś urodziny?
Nie jesteś prawdziwy.
Jesteś wymysłem.
Przepraszam, dobrze?
Naprawdę przepraszam.
Poczytasz mi?
- Gdzie byłaś? - Gdzieś.
- Dzwoniłem. - Wiem.
- To, co słyszałaś przez telefon... - Nie mówmy o tym.
Shane już śpi.
To dobrze.
Matt?
Shane?
Kate.
O mój Boże.
Zobacz, mamusiu.
Jestem już duży.
Nie jest naładowany.
Wiem, gdzie trzymasz naboje!
- Shane, daj mi ten pistolet. - Nienawidzę cię!
Nie!
Spójrz na mnie, Shane.
- Okłamałaś mnie. - Żeby cię chronić.
Powiedziałaś, że będziemy razem.
Zawsze.
Chciałbyś tego?
- Tak? - Tak.
Wszystko będzie dobrze.
Chodź tu.
Wszystko będzie dobrze.
Już dobrze.
Przestań!
Spokojnie.
Co się stało?
Uderzyłaś się w głowę.
Gdzie jest Shane?
Matt, gdzie on jest?
Nie żyje.
Jak to?
Szarpaliśmy się o broń i...
został postrzelony.
Gdzie jest ciało?
Wyniosłem na zewnątrz.
Już dobrze.
Co my teraz zrobimy?
Z czym?
Z tym domem.
Nie wyobrażam sobie, że nadal będę tu mieszkać.
Dlaczego?
Masz jedzenie na wardze.
A gdzie się podziejemy?
Nie mamy pieniędzy ani pracy.
Tu przynajmniej pokój da nam utrzymanie.
To ciężki cios, ale jakoś się pozbieramy.
Jedz.
Co chcesz robić?
Co robisz?
- Nie lubisz tego? - Przestań.
Spokojnie, widziałem, jak to robicie.
Cześć, mamo.
Na pomoc!
Nie!
Kate.
Kochanie, musimy wiać.
- Matt? - Tak, to ja, chodź.
On wygląda jak ty.
Nie słuchaj go, to pokój.
- Chodź ze mną. - Nie słuchaj go.
Kate, to ja.
- Nie, Kate, chodź ze mną. - Proszę.
Robaczku.
- To ja. - Robaczku.
Chodź, idziemy.
Shane.
Dalej jesteśmy w pokoju.
Pogrywa z nami.
Mam pomysł.
Mamusiu.
Tatusiu.
Tato!
Mamo?
Już dobrze, mamusiu.
Mamo!
Nie!
Dawaj!
Mamo!
Boże, mamo!
Mamo!
Proszę.
Mamusiu.
MIESIĄC PÓŹNIEJ
Kochanie, otwórz, mam kawę.
Kate.
Tekst polski - kist65 Korekta - 12jojko
facebook.pl/GrupaHatak
facebook.pl/AzjaFilm